Hoe begin je zoiets?

Voordat ik direct begin met het opschrijven van dingen die mij bezig houden, die eindeloos rondzwerven door mijn hoofd, die even de kop opsteken en vervolgens weer weg duiken om pas vele weken, maanden, misschien wel jaren later zich weer even te vertonen, lijkt het me handig om een soort voorstel verhaal te schrijven. Wie jij bent, als lezer, maakt mij niet zoveel uit, net zoals het jou, als lezer, niet zoveel zou moeten schelen wie ik ben. Je bent hier per slot van rekening zelf terecht gekomen. Waar het mij om gaat is dat ik hier kan typen wat er in mijn hoofd zit. Dat kan mooi zijn, dat kan schokkend zijn, dat kan emotie bevatten, dat kan inspireren. Inspireren, jou en mij. Hopelijk komt dat moment dat ik iets schrijf waar ik iets van leer en waar jij ook van kan leren. Vervolgens klik je dit venster weg en ga je verder, misschien met nieuwe inzichten, groot of klein. Nou, ik maak het lekker zweverig, dat ben ik niet van plan altijd te zijn. Ik kan wel even een klein tipje van de sluier optillen van wie ik ben. Ik ben een docent en een acteur. Dat zal soms ook wel blijken uit mijn verhalen. Ik heb besloten deze blog te beginnen toen ik erachter kwam dat ik me laat inspireren door mensen, maar zelf niet meer het gevoel heb dat ik anderen inspireer, iets wat ik vroeger nog wel eens deed, in mijn vrije tijd, vaak onbewust. Ik inspireer met mijn hart, terwijl ik wil inspireren met hart en hoofd samen, zo slaat het ook nog ergens op. Vandaar dus. De naam, het individu, is vrij logisch. Ik ben een individu, jij bent een individu, ik schrijf dit, jij leest dit en misschien word ik, of jij, of wij allebei erdoor geprikkeld. Natuurlijk alvast bedankt voor het eventuele lezen.

Advertisements